Bir zamanlar insanların en büyük korkusu yalnız kalmaktı. Şimdi ise milyonlarca insanın birbirine bağlandığı sosyal medya platformlarında, hiç olmadığı kadar yalnız hissediyoruz. Bağlanıyoruz… ama bağ kuramıyoruz.
Görüyoruz… ama anlamıyoruz.
Paylaşıyoruz… ama konuşmuyoruz.
Sosyal medya hayatımıza önce masum bir misafir gibi girdi. Sonra evin baş köşesine yerleşti, şimdi ise neredeyse evin sahibi oldu. Sabah uyanır uyanmaz ilk baktığımız şey eşimizin yüzü değil, ekran. Geceleri ise uyku kaçınca su içmek yerine telefona gidiyoruz.
Ama artık bir şey daha var:
Bıkkınlık.
Herkesin üzerinde görünmez bir yorgunluk. Gittiğim her yerde birileri “kapatacağım şu sosyal medyayı”, “yeter artık” diyor. Çünkü ekranlarda dolaşan bilgi, haber ve görüntülerin hangisinin doğru olduğunu bilemez hale geldik. Bir fotoğraf gerçek mi, değil mi? Bir haber doğru mu, manipülasyon mu? Bir video yaşanmış bir an mı, yoksa yapay zekâ ürünü mü? Bilmiyoruz. Bilemediğimiz için de yoruluyoruz.
Eskiden bilgi değerliydi; şimdi ise bilgi değil, bilgi kirliliği çok. Doğru olanı bulmak, kum fırtınasında iğne aramak gibi. Her yalan haber, her manipüle edilmiş görsel, her çarpıtılmış yorum zihnimizi bir parça daha tüketiyor. Sosyal medya artık sadece bir platform değil; duygusal bir yük.
Stanford Üniversitesi’nin 2023 araştırmasına göre sosyal medyadaki bilgi karmaşası, kullanıcıların %48’inde sürekli kaygı yaratıyor. Yani sadece vakit kaybetmiyoruz; ruhen de yıpranıyoruz.
Bu yüzden birçok insan, “kapatacağım” dese de, kapatamıyor en azından kaçmak uzaklaşmak istiyor. Çünkü sosyal medya bize sadece bir bağlantı değil, bir karmaşa sunuyor. Bir gün umut veriyor, ertesi gün umudumuzu alıyor. Bir gün güldürüyor, ertesi gün öfkelendiriyor. Bir gün yakınlaştırıyor, ertesi gün uzaklaştırıyor.
Ama unuttuğumuz bir gerçek var. Dijital dünya kötü değil; biz onu nefes alamayacak kadar hayatın merkezine koyduğumuzda kötüleşiyor. Doğru kullanıldığında bilgi kaynağı, öğrenme alanı, iletişim köprüsü… Yanlış kullanıldığında ise sessiz bir tükenmişlik sebebi.
Bugünün en büyük sorusu belki de şu:
“Sosyal medyada gerçekten bir şey mi öğreniyoruz, yoksa sadece yoruluyor muyuz?” Bizi yoran ekran değil; ekranın ardındaki gürültünün içinde kaybettiğimiz huzur.
Sizlere daha iyi hizmet sunabilmek adına sitemizde çerez konumlandırmaktayız. Kişisel verileriniz, KVKK ve GDPR
kapsamında toplanıp işlenir. Sitemizi kullanarak, çerezleri kullanmamızı kabul etmiş olacaksınız.
En son gelişmelerden anında haberdar olmak için 'İZİN VER' butonuna tıklayınız.
Gökhan Temotaş
Ekranın Ardındaki Hayat
Bir zamanlar insanların en büyük korkusu yalnız kalmaktı. Şimdi ise milyonlarca insanın birbirine bağlandığı sosyal medya platformlarında, hiç olmadığı kadar yalnız hissediyoruz. Bağlanıyoruz… ama bağ kuramıyoruz.
Görüyoruz… ama anlamıyoruz.
Paylaşıyoruz… ama konuşmuyoruz.
Sosyal medya hayatımıza önce masum bir misafir gibi girdi. Sonra evin baş köşesine yerleşti, şimdi ise neredeyse evin sahibi oldu. Sabah uyanır uyanmaz ilk baktığımız şey eşimizin yüzü değil, ekran. Geceleri ise uyku kaçınca su içmek yerine telefona gidiyoruz.
Ama artık bir şey daha var:
Bıkkınlık.
Herkesin üzerinde görünmez bir yorgunluk. Gittiğim her yerde birileri “kapatacağım şu sosyal medyayı”, “yeter artık” diyor. Çünkü ekranlarda dolaşan bilgi, haber ve görüntülerin hangisinin doğru olduğunu bilemez hale geldik. Bir fotoğraf gerçek mi, değil mi? Bir haber doğru mu, manipülasyon mu? Bir video yaşanmış bir an mı, yoksa yapay zekâ ürünü mü? Bilmiyoruz. Bilemediğimiz için de yoruluyoruz.
Eskiden bilgi değerliydi; şimdi ise bilgi değil, bilgi kirliliği çok. Doğru olanı bulmak, kum fırtınasında iğne aramak gibi. Her yalan haber, her manipüle edilmiş görsel, her çarpıtılmış yorum zihnimizi bir parça daha tüketiyor. Sosyal medya artık sadece bir platform değil; duygusal bir yük.
Stanford Üniversitesi’nin 2023 araştırmasına göre sosyal medyadaki bilgi karmaşası, kullanıcıların %48’inde sürekli kaygı yaratıyor. Yani sadece vakit kaybetmiyoruz; ruhen de yıpranıyoruz.
Bu yüzden birçok insan, “kapatacağım” dese de, kapatamıyor en azından kaçmak uzaklaşmak istiyor. Çünkü sosyal medya bize sadece bir bağlantı değil, bir karmaşa sunuyor. Bir gün umut veriyor, ertesi gün umudumuzu alıyor. Bir gün güldürüyor, ertesi gün öfkelendiriyor. Bir gün yakınlaştırıyor, ertesi gün uzaklaştırıyor.
Ama unuttuğumuz bir gerçek var. Dijital dünya kötü değil; biz onu nefes alamayacak kadar hayatın merkezine koyduğumuzda kötüleşiyor. Doğru kullanıldığında bilgi kaynağı, öğrenme alanı, iletişim köprüsü… Yanlış kullanıldığında ise sessiz bir tükenmişlik sebebi.
Bugünün en büyük sorusu belki de şu:
“Sosyal medyada gerçekten bir şey mi öğreniyoruz, yoksa sadece yoruluyor muyuz?” Bizi yoran ekran değil; ekranın ardındaki gürültünün içinde kaybettiğimiz huzur.